Germania anno zero

Het slotdeel van Roberto Rossellini’s oorlogstrilogie – na Roma Citta Aperta en Paisà – is het meest aangrijpende: een portret van een verwoest Berlijn, gezien door de ogen van een twaalfjarige jongen. De jonge Edmund woont met zijn zieke vader en twee oudere broers of zussen in een kapotgebombardeerd appartementencomplex; hij brengt zijn tijd grotendeels zonder toezicht door, raakt verstrikt in de zwarthandelspraktijken en komt onder de verderfelijke invloed te staan ​​van een voormalige leraar die sympathiseert met de nazi’s. Germania anno zero biedt een gedurfde, hartverscheurende blik op de gevolgen van het fascisme, zowel voor de samenleving als voor het individu. Rossellini gebruikte voornamelijk niet-professionele acteurs en filmde op locatie op de puinhopen in de stad om de rauwe realiteit vast te leggen